Stationsstraat - 5
Stationskoffiehuis

Een station zonder koffiehuis is als Studio Sport zonder Cruyff of als een dorp zonder dorpsgek. Niet compleet in ieder geval. Dus zolang Gieten een station had was er ook een stationskoffiehuis.
In de jaren zestig was het nog een gewoon café van Geert van Roeden. Tonnie Knoop uit Wildervank heeft er blijkbaar koffie gedronken, want hij levert de wikkel van de suikerklontjes.

André van Roeden uit Rotterdam was wat op het Internet aan het surfen en kwam op deze pagina terecht. En dacht: verrek dit gaat over een oudoom van mij. Geert van Roeden had voordat hij naar Gieten kwam al in cafés in Amsterdam gewerkt. André is in 1965 nog in het café geweest; boven waren er eenvoudige hotelkamertjes o.a. voor tijdelijke werknemers bij Udema. Achter het voorhuis was een grote ruimte, ooit gebruikt als toneelzaal of iets dergelijks. Omdat de inkomsten niet al te royaal waren, deed Van Roeden er allerlei handeltjes bij. Zo had hij in 1965 een kleine productie van plastic zaken als droogkappen. Deze werden in deze grote zaal geassembleerd.

Het café heet tegenwoordig 'C'est Bon' en is een bekend uitgaanscentrum in Gieten en omstreken. Daarvoor heeft het nog café 'Onder de Linden' geheten. Zal het een verwijzing zijn naar de linden, die op deze foto nog staan afgebeeld als pas geplante boompjes? De foto is van rond 1900. In ieder geval is de kaart in 1907 door ene Griet aan Mejuffrouw Kuperus in Joure verstuurd.

De globalisering bracht in de jaren zeventig ook 'de Chinees' naar Gieten. Een echt Chinees-Indisch restaurant vestigde zich in dit pand. Uit deze periode stamt het hilarische verhaal waarin de bekende dorpsfiguur Jannes Redeker ('Jannes R.') de hoofdrol speelde. Jannes R. was een oud-Indie ganger en kwam daar, zoals velen, een beetje mentaal verward uit terug. Jannes dronk graag een grote hoeveelheid glaasjes. Je kon hem dan ook geregeld in kennelijke staat in het dorp tegenkomen. Hij slingerde op de fiets over de weg, had altijd veel praatjes en lawaai, maar hij deed nooit een vlieg kwaad. Daarom kon hij ook wel op de sympathie rekenen van vele dorpsgenoten. Jannes ging in die tijd een keer een nasi-goreng eten bij de Chinees. Nadat hij het zich goed had laten smaken en zijn aanwezigheid daar ook had laten gelden werd het voor hem tijd om maar weer eens verder te gaan. Hij stond op vanachter zijn tafeltje en wilde afrekenen. Maar dat voornemen maakte hij kenbaar door met de vlakke hand hard op de bar te slaan met het hard uitgeroepen commando "KASSA". De uitbater van het restaurant kende Jannes niet en dacht dat hij van doen had met een overvaller die het gemunt had op de inhoud van de kassa. Het personeel slaagde er in Jannes op te houden en ondertussen de politie te bellen. Die kwam met grote spoed naar de overval. Met getrokken pistool kwamen ze het pand binnen. Toen bleek dat Jannes R. de overvaller zou moeten zijn was een en ander snel geregeld. De uitbater kreeg een kleine dorpse inburgeringscursus en de overvaller werd, nadat hij de nasi-goreng had betaald op 'vrije voeten gesteld'.

(2008-08) Bertus de Vries woont tegenwoordig in Veeningen. Hij is deze zomer op vakantie geweest. Nou en?, zult u denken. Dat zijn er wel meer. Maar Bertus ging op vakantie naar Gieten. En daar was hij in geen vijftig jaar geweest. Het was een geslaagde sentimental journey.

Hotel De Vries

Bertus maakte naar aanleiding van dit bezoek aan Gieten een gedicht onder de titel Nostalgieten. Aan het soort Drents mag blijken dat Bertus zich tegenwoordig bedient van een andere accent dan het Gieterse

Nostalgieten

Nao meer dan 50 jaor bin ik weer trogge ien Gieten.
Dat rak mien gevuul meer dan ik veuraof edacht haar.
Wat is er ien dit prachtige dorp toch een boel veraanderd.
De buurte waor ik ewoond heb is totaal onherkenbaar.

Mien va en moe haren een stationskoffiehuus hotel café.
Achter hullen ze mestvarkens, want d’r was ruumte zat.
Ien de veurzaal stun een grote hietelocht kolenkachel.
Daornaost een piano die vanzölf speulde en een biljart.

Mien breur en ik haren knienen, doeven en tamme kraaien.
Wij speulden graag bij de fabriek al mug dat eigenlijk niet.
Mien herinneringen bint mooi, maor d’r is hiel veule vaag.
Ik bin geweldig bliede dat oens huus d’r nou nog stiet.

De spoorlijn, het station en de fabriek van Udema bint weg.
Op iene nao bint alle huzen van oenze buren aofebreuken.
Gieten veuruut is zoas overal mit de moderne tied mit egaon.
Neie winkels en appartementen hebt de kop hier opesteuken.

De karke stiet nog op zien bekende plek mooi ien ’t midden.
Maor …. waor is toch de schoele waor ik as jongie hen gung.
Bok bok hoeveul horens speulde en appel ien de plukhaor.
Leerde lezen en schrieven en mit de klasse vassies zung.

Vanaof camping ”Op ’t Kalkamp” gao ik mit mien vrouw.
Op zuuk naor vrogger, naor mien vriendties van weleer.
Een paar namen van klasgenoten kan ik mij nog herinneren.
Maor …, mien beste vriendtie, hoe hedde die ook weer.

Deur vraogen en via foto’s bin ik hiel wat wiezer eworden.
Heb zelfs bij Henk en zien vrouw gezellig an de koffie ezeten.
Toen ik hum de haand gaf en zee wie ‘k was zag hij het direkt.
Dizze vakaansie ien mien olde dorpie zal ik niet gauw vergeten